W 1816 roku został przydzielony do 34. Pułku Piechoty. Cztery lata później trafił do 35. Pułku Piechoty, ale po roku został na kilka miesięcy urlopowany. Po powrocie do służby trafił do 20. Pułku Piechoty. Po awansie na majora w 1825 roku został przydzielony do sztabu tego pułku. Sześć lat później stanął na czele Batalionu Fizylierów, a w 1839 roku 20. Pułku Landwehry, co wiązało się z awansem na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). W 1841 roku, będąc już pułkownikiem (niem. Oberst), został dowódcą 12. Pułku Piechoty. Trzy lata później objął pod swoją komendę 32. Pułk Piechoty.
W 1845 roku mianowany dowódcą 8. Brygady Piechoty, awansując na generała majora (niem. Generalmajor) w 1847 roku. Po wybuchu rozruchów Wielkim Księstwie Badenii powierzono mu dowództwo nad pruską dywizją wysłaną do Erfurtu, która podlegała rozkazom księcia Wilhelma. Dowodząc dywizją uczestniczył w tłumieniu powstania badeńskiego, a po zakończeniu starć został komendantem twierdzy federalnej w Moguncji. Awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant) w 1851 roku oraz został dowódcą 15. Dywizji stacjonującej w Kolonii.