Sędziwój Szamotulski także Sędziwój Świdwa z Szamotuł (ur. ?, zm. przed 25 III 1403) – rycerz wielkopolski, szlachcic herbu Nałęcz, kasztelan nakielski, kasztelan gnieźnieński, wojewoda poznański. W 1383 był przywódcą Nałęczów przeciwko Domaratowi z Pierzchna podczas wojny Grzymalitów z Nałęczami. W 1384 jeden z sześciu zarządców Wielkopolski i strażników zamku krakowskiego.
Rodzina Był żonaty z Saską (notowaną także jako Szaszka, Zofka lub Heszka), z którą miał czwórkę dzieci: kasztelana poznańskiego i starostę generalnego Wielkopolski Dobrogosta Szamotulskiego, kasztelana międzyrzeckiego i starostę ruskiego Wincentego oraz Katarzynę i opatkę owieńską Krystynę.
Jego bratem był Marcin ze Zwanowa.
Życiorys Pochodził z Dzwonowa. Był aktywny politycznie w XIV i XV wieku kiedy odegrał rolę w polityce regionalnej w okresie panowania Andegawenów – Ludwika Węgierskiego, Jadwigi Andegaweńskiej oraz Władysława II Jagiełły.
W drugiej połowie XIV wieku przejął dobra szamotulskie. Był właścicielem Kaźmierza, Gałowa i Żydowa. W latach 1381–1386 pełnił urząd kasztelana nakielskiego. W latach 1387–1392 był kasztelanem gnieźnieńskim, w latach 1393–1403 wojewodą poznańskim.