W latach 1400–1401 Sędziwój toczył proces z Wojciechem Niegolewskim, który obraził go, mówiąc: „łżesz jak pies”. W 1400 Sędziwój Świdwa pozwał Piotrulę sługę Wincentego Sierakowskiego, który podczas składania przysięgi przy kościele Dominikanów w Poznaniu podniósł na niego miecz. W 1400 odnotowano także kolejny proces Sędziwoja z Wojciechem Barklińskim o 200 grzywien. W 1400 Sędziwojowi Świdwie Sędziwój z Objezierza odstąpił połowę Bądlina.
W 1401 tenże śwd. z h. ojcowskiego w wywodzie szlachectwa Jana ze Szczukocic w województwie sieradzkim herbu Nałęcz przeprowadzanym przed sądem w Szadku. W latach 1401–1403 tenże pozwany przez Kiełcza Radeckiego ze wsi Redecz w powiecie gnieźnieńskim, (dziś to Recz) z braćmi o 200 grzywien posagu siostry Sędziwoja Świdwy. Sędziwój Świdwa miał wystawić w tym procesie poręczyciela. W 1402 Mikosz Szczebiot winien był Sędziwojowi Świdwie 14,5 grzywny i jeśli nie zapłaci tej sumy, miał wejść w załogę w karczmie w Szamotułach. W 1402 Sędziwój Świdwa toczył proces z Wincentym z Obrzycka o ujazdy czyli rozgraniczenia dóbr królewskich, jakie posiadał Sędziwój, które miały pozostać nienaruszone. W 1402 Sędziwój Świdwa wraz z bratem Marcinem ze Zwanowa mają rozgraniczyć Wiry Kusza i Wierzbięty z Gołańczy synów Tomisława z Gołańczy oraz Puszczykowo własność kapituły poznańskiej.