W 1397 Sędziwój pozwany został przez Wincentego Czarnkowskiego i jego synów o zrabowanie mieszczanom z Człopy na drodze królewskiej dóbr wartości 52 grzywien, o zniszczenie „drogi celnej” (łac. „via theolonei”), co spowodowało 200 grzywien szkody, oraz o niewysłuchanie świadków wójta z Czarnkowa, przez co ten poniósł 50 grzywien szkody.
W 1397 Sędziwój Świdwa toczył proces z kasztelanem poznańskim Domaratem z Pierzchna herbu Grzymała o cło targowe. Ustanowił w procesie swoim pełnomocnikiem Wawrzyńca Łódzkiego zwanego też Przyborowskim. W 1397 Sędziwój Świdwa pozwany został przez komandora joannitów poznańskich o to, że zabrał przemocą trzech kmieci z Żukowa, a jeden z kmieci spalił stodołę i owczarnię, czyniąc 60 grzywien szkody.
W 1398 Sędziwój Świdwa toczył proces z Małgorzatę Bnińską, której sąd przyznał prawo wykupienia od tegoż Sędziwoja wsi Brzeźno za 50 grzywien. W 1399 kmieć Sędziwoja Świdwy Marcin z Gorszewic toczył proces z Mroczkiem z Konina. W 1400 Sędziwój Świdwa przejął sprawę Wojciecha Bogatego mieszczanina poznańskiego z Wacławem i jego synem Janem o 200 grzywien za Gołaszyn. W 1400 Sędziwój Świdwa toczył proces z Trojanem ze Żdżaru i Niemierzą z Bliżyc jako dziedzicami wsi Kiszewo o rozgraniczenie Kiszewa i Stobnicy.