Do wybuchu I wojny światowej uczestniczył aktywnie w organizacji w Podhajcach jednej z Polskich Drużyn Strzeleckich jako instruktor i komendant. Na ochotnika zgłosił się do Legionu Wschodniego, po rozwiązaniu którego został aresztowany przez władze austriackie i wcielony do 55 Pułku Piechoty armii austriackiej (dosłużył stopnia porucznika). W 1915 r. w trakcie walk został ranny, co skutkowało trwałym niedowładem ręki.
1 listopada 1918 r. zaciągnął się do formującego się wówczas Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział liniowy do 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej. 14 maja 1919 r. komisja lekarska działająca przy Dowództwie Okręgu Generalnego w Krakowie orzekła jego całkowitą niezdolność do dalszej służby wojskowej.
W czerwcu 1919 r. Władysław Łoziński rozpoczął służbę w formującej się wówczas Policji Państwowej, awansując kolejno na komisarza, a w 1922 r. na nadkomisarza. Zajmował stanowisko komendanta powiatowego PP w Czortkowie, następnie pełnił funkcję oficera inspekcyjnego w komendzie wojewódzkiej PP w Tarnopolu. W latach 1927–1929 pełnił funkcję naczelnika Urzędu Śledczego we Lwowie, w międzyczasie awansując na podinspektora Policji Państwowej.