Był jednym z trzech autorów zatwierdzonej przez Komendanta Głównego Policji Państwowej w 1929 r specjalistycznej instrukcji dla służby śledczej, składającej się z czterech rozdziałów tematycznych poświadczonych przepisom zasadniczym, biurowym, środkom pomocniczym oraz wzorom druków i zarządzeń wydawanych przez policyjne urzędy śledcze. Publikował w dwumiesięczniku Przegląd Policyjny oraz dwutygodniku „Na posterunku”.
15 września 1931 r. został przeniesiony na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji Państwowej w Białymstoku. Funkcję tę pełnił do 8 października 1934 r., kiedy został przeniesiony na stanowisko komendanta wojewódzkiego okręgu I warszawskiego Policji Państwowej. 13 stycznia 1939 r. podobną funkcję objął w Łodzi, skąd po wybuchu II wojny światowej wraz ze wszystkimi jednostkami z tego okręgu ewakuował się na wschód.
20 września 1939 r. został aresztowany przez NKWD we Lwowie. Był więziony we Lwowie i Kijowie. Dzięki nieuczestniczeniu w wojnie polsko-bolszewickiej prawdopodobnie uniknął rozstrzelania w Miednoje. W grudniu 1941 r. został skazany na 8 lat łagru.