Jedną z przyczyn animozji między frakcją reformatorską Klejstenesa a atrybutami władzy archonta Izagorasa (sprawującego urząd w 509/508 r. p.n.e.) mogły być właśnie konflikty dotyczące kwestii obywatelstwa.
Plany reform Klejstenesa mogły zostać sformułowane i dyskutowane nawet przed eskalacją tego konfliktu, który przy wsparciu Sparty doprowadził do tymczasowej ekspulsji Klejstenesa i jego frakcji z Aten W szczególności system militarny wymagał pilnej reformy, jako że tyrani wcześniej zapewnili powszechną demilitaryzację cywili. W konsekwencji należało inkorporować niezbędne warunki do ustanowienia potężnej falangi hoplitów, której uzbrojenie, jak to było w normie, miało być zapewnione przez ekwipunek personalny (samowyposażenie). Implementacja tego procesu nie mogła jednak nastąpić z dnia na dzień.
W szczególności reorganizacja wspólnoty po definitywnym zakończeniu tyranii była uwarunkowana osiągnięciem wewnętrznej stabilizacji dla ateńskich obywateli, którzy permanentnie pozostawali zagrożeni ambicjami dominacji prominentnych rodów arystokratycznych. Mimo że legislacja i instytucje Solona konsekwentnie utrzymywały się w okresie tyranii, persystowały także pewne struktury organizacji społecznej, stanowiące fundament dominacji niektórych nobilów.