Projekty naukowe Historia pojęcia ciągłości Prowadzi badania naukowe w zakresie historii rozwoju pojęcia ciągłości. W starożytnej Grecji podstawowym modelem ciągłości był odcinek, scharakteryzowany przez Arystotelesa jako byt „podzielny na części, które są podzielne”. Tożsame rozumienie odcinka Błaszczyk dostrzegł w początkowych księgach Elementów Euklidesa. Zauważył, iż w V księdze Elementów, poświęconej teorii proporcji, zmienia się charakterystyka odcinka i jest on tam traktowany jako element szerszej struktury algebraicznej . W kolejnych stuleciach struktura ta rozwijała się m.in. za sprawą arytmetyki odcinków przedstawionej w Geometrii Kartezjusza, czy aksjomatyki liczb rzeczywistych zaproponowanej w artykule Davida Hilberta O pojęciu liczby – doprowadzając ostatecznie do pojęcia ciała uporządkowanego. Od wieku XIX modelem ciągłości jest uporządkowane ciało liczb rzeczywistych . Błaszczyk wykazał także, że rozłam pomiędzy interpretacją ciągłości zbioru i ciągłości funkcji (obecny w matematyce do dziś) nastąpił po raz pierwszy w Geometrii Kartezjusza.