w chwili jego śmierci lub już w czasie agonii objawi się w chwale jako Syn Człowieczy. Według Schweitzera Jezus i jego uczniowie znajdowali się w tamtym czasie pod silnym wpływem eschatologicznych oczekiwań. Byli otoczeni ludem pokutującym za grzechy i oczekującym nadejścia w każdej chwili Królestwa oraz objawienia się Syna Człowieczego. Ten oczekujący tłum sam w sobie dawał pewność poprawności owych naglących oczekiwań.
Kontynuacją wątków eschatologicznych oraz oczekiwań apokaliptycznych Jezusa, i w konsekwencji – również pierwszych chrześcijan, było późniejsze dzieło Schweitzera Die Mystik des Apostels Paulus (1930). W pracy tej autor omawia eschatologiczne przekonania Pawła z Tarsu i (za jego pośrednictwem) podobne przesłanie całego Nowego Testamentu. Schweitzer umiejscawiał mistycyzm Pawła w apokaliptycznym judaizmie i eschatologii żydowskiej, związanej z oczekiwaniem czasów ostatecznych. Pawłowy „mistycyzm trwania w Chrystusie” określał mianem „mistycyzmu eschatologicznego”. Definiuje on Pawła z Tarsu jako „wyjątkowego myśliciela eschatologicznego”.