Zmysł wiary (łac. sensus fidei) – w ujęciu teologicznym nadprzyrodzona zdolność udzielona wierzącemu przez Boga w celu lepszego poznania Objawienia. Zbiorowa świadomość wiary określana jest jako sensus fidelium.

W Biblii Paweł Apostoł kilkukrotnie wskazuje na możliwość obdarzenia wiernych nadprzyrodzonym rozumieniem, jednak nie używa nigdzie pojęcia zmysłu wiary. Takie nauczanie przedstawia w Liście do Kolosan (Kol 1, 9n), Liście do Filipian (Flp 1, 9), 1 Liście do Koryntian (1 Kor 2, 16) i Liście do Efezjan (Ef 1, 8). Jan Apostoł zaznacza, że poznanie dzieła Chrystusa nastąpiło poprzez duchowe namaszczenie (1 J 2, 27).

W teologii Pierwszym teologiem, który analizował zagadnienie zmysłu wiary, był John Henry Newman.

Teologia pojmuje zmysł wiary jako dar Ducha Świętego dotyczący wiary i moralności, jednak udzielany nie tylko indywidualnie, ale i całej społeczności wiernych. Na to wskazuje instrukcja Donum Veritatis (1990), zaznaczając, że jedynie Kościół jako całość nie może popaść w błąd, w przeciwieństwie do wiernego czy grupy wiernych (niebezpieczeństwo herezji). Instrukcja wiąże nadprzyrodzony i powszechny zmysł wiary z nauczaniem Magisterium Kościoła, a encyklika Ut unum sint (1995) dodaje, że zmysł wiary jest wzbudzany przez Ducha Świętego, który wspomaga Magisterium Kościoła.