Konstytucja soboru watykańskiego II Lumen gentium (1964) ujmuje zmysł wiary jako nadprzyrodzoną, pochodzącą od Ducha Świętego cechę ludu Bożego, dzięki której następuje zgodność nauczania w sprawie wiary i moralności. To z kolei daje możliwość pełniejszego stosowania wiary w życiu.
Zmysł wiary może stanowić podstawę do orzeczeń dogmatycznych. Stąd też Pius IX oraz Pius XII przez ogłoszeniem dogmatów odpowiednio o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny (1854) i Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (1950) poprosili biskupów o rozpoznanie wiary w te prawdy wśród wiernych. Jednakże do ogłoszenia dogmatu konieczne jest jego pochodzenie od Objawienia.
Zmysł wiary a zgoda wiary Od zmysłu wiary należy odróżnić konsens wiary (łac. consensus fidei), rozumiany jako zgoda wiernych w kwestii określonych treści wiary. Herbert Vorgrimler wskazuje na fakt, iż konsens wiary może być osiągnięty w dłuższym czasie, zmiennych warunkach i większej wspólnocie, co mogłoby podważyć jedność Kościoła. Stąd też Magisterium Kościoła zaznacza, że żadna prawda wiary nie zaistniała w wyniku konsensu. Nie zmienia to faktu, iż poznanie prawd wiary było związane z osiągnięciem konsensu na synodach i soborach.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teologia katolicka