Obóz Sołowiecki (), oficjalnie Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia (SŁON) (ros. Солове́цкий ла́герь осо́бого назначе́ния (СЛОН)), Sołowiecki Poprawczy Obóz Pracy OGPU (SŁAG) (ros. Солове́цкий ИТЛ ОГПУ (СЛАГ)), Sołowieckie Więzienie Specjalnego Przeznaczenia (STON) (ros. Солове́цкая тюрьма́ осо́бого назначе́ния (СТОН)), Sołowki (ros. Соловки́), Sołowiecka Katorga (ros. Соловецкая каторга) – jeden z pierwszych sowieckich obozów koncentracyjnych, założony na archipelagu Wysp Sołowieckich na Morzu Białym w 1920 roku (oficjalnie w 1923).
Początkowo przeznaczony do izolowania członków lewicowej opozycji politycznej w RFSRR (anarchistów, mienszewików i eserowców), obóz był stopniowo rozbudowywany i zapełniany także innymi kategoriami więźniów politycznych związanych ze starym reżimem (duchownymi, przedstawicielami szlachty i oficerami Białej Armii), a także pospolitymi przestępcami.