Istotny jest również wymiar przemysłowy i logistyczny. Badania szczątków uzbrojenia używanego w Ukrainie wskazywały na szerokie wykorzystanie komponentów pochodzenia zagranicznego oraz komercyjnie dostępnych elementów elektronicznych, co wiąże ekonomikę wojny dronowej z globalnymi łańcuchami dostaw, kontrolą eksportu i skutecznością sankcji gospodarczych. Oznacza to, że zdolność do prowadzenia długotrwałej wojny dronowej zależy nie tylko od możliwości produkcji płatowców, ale także od dostępu do elektroniki, silników, sensorów i systemów łączności.

W odpowiedzi na tę asymetrię w literaturze postulowano rozwijanie warstwowej obrony przed dronami, łączącej pasywne środki ochrony, walkę elektroniczną, zakłócanie łączności i nawigacji, metody soft kill, broń strzelecką i artyleryjską oraz tańsze efektory przechwytujące. Jednocześnie wskazywano, że proste porównywanie ceny drona z ceną rakiety przechwytującej może prowadzić do zbyt daleko idących uproszczeń, ponieważ opłacalność obrony zależy także od wartości chronionego celu, skutków ewentualnego trafienia i struktury całego systemu obrony powietrznej.