Kontekst historyczny Jak twierdzi Thomas Bagger, były ambasador w Polsce, który przez wiele lat był szefem sztabu planowania w niemieckim MSZ, Niemcy bardziej niż inne kraje zinternalizowały tezę Francisa Fukuyamy o końcu historiiT. Bagger, The World According to Germany: Reassessing 1989, Atlantik-Brücke, pierwodruk: „The Washington Quarterly”, styczeń 2019.. Dzięki temu mogły poczuć – po raz pierwszy w XX stuleciu, po dwóch strasznych katastrofach – że znajdują się po właściwej stronie dziejów. Stało się tak dlatego, że zasady świata, który wyłonił się po upadku komunizmu i końcu zimnej wojny, idealnie pasowały do kultury politycznej i przekonań wykształconych w Niemczech Zachodnich po 1945 roku. Tak się przynajmniej wydawało. Niemcy, teraz już zjednoczone, nie musiały zmieniać się i dostosowywać. To raczej wiele innych państw, w Europie i poza nią, miało doszlusować do modelu niemieckiego, który jawił się jako wyjątkowo dobrze pasujący do nowej ery. Liberalna demokracja, pacyfizm, socjalna gospodarka rynkowa, otwartość, prymat ekonomii, drugorzędna rola siły militarnej – to wszystko było jak stworzone na potrzeby epoki końca historii, w której dominować miały zasady globalizacji i współzależności.