Jerzy Bohdan Piotr Dobrzański, ps. „Maciej”, „Irwid”, „Irwit”, „Paweł” (ur. 3 października 1889 w Warszawie, zm. 28 lub 29 kwietnia lub 29 września 1970 we Wrocławiu) – polski polityk, lekarz i społecznik, działacz konspiracyjny podczas II wojny światowej, major Armii Krajowej, zastępca (1943–1944) i p.o. okręgowego delegata Delegatury Rządu na Kraj w Wilnie (1944–1945), więzień radzieckich łagrów.
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Leliwa, syn powstańca styczniowego Antoniego Hubal-Dobrzańskiego i Zofii Rudnickiej. Spokrewniony m.in. z lekarzem Aleksandrem Dobrzańskim. Uczestniczył w strajku szkolnym w 1905, w 1909 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Ukończył IV lub V Gimnazjum w Warszawie oraz Wydział Medyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie I wojny światowej był lekarzem na froncie przy Armii Imperium Rosyjskiego, przez półtora roku przebywał w austriackiej niewoli. W 1918 powrócił do kraju, od 1919 do 1923 lekarz w Wojsku Polskim, m.in. naczelny lekarz 3 Pułku Artylerii Ciężkiej;