następnie od 1923 do 1939 był ordynatorem oddziału ginekologicznego szpitala kolejowego w Wilnie, równocześnie prowadził także prywatną przychodnię ginekologiczną. W okresie międzywojnia związany z PPS-Lewicą, w latach 1927–1934 radny miejski Wilna. Został prezesem Wileńskiego Towarzystwa Ginekologicznego i wiceprezesem Wileńskiego Kuratorium Opieki nad Ociemniałymi, kierował różnymi klubami sportowymi, działał też w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego.

W okresie II wojny światowej pod pseudonimami „Maciej”, „Irwid” i „Irwit” uczestniczył w konspiracyjnych organizacjach, od 1939 należał do Związku Walki Zbrojnej, następnie do Armii Krajowej, osiągając rangę majora. W 1940 został członkiem Rady Wojewódzkiej Obrony Narodowej przy wojewódzkim dowództwie Służby Zwycięstwu Polski (jako reprezentant PPS – Wolność, Równość, Niepodległość), następnie po rozwiązaniu SWP wchodził w skład Konwentu Władz Politycznych województwa wileńskiego. Od jesieni 1939 do czerwca 1940 działał w jawnym i tolerowanym przez Litwinów Konwencie Polskim, od 1942 przewodniczył Wileńskiej Konwencji demokratycznej (zorganizowanej przez PPS oraz część ludowych i lewicowych podziemnych stronnictw politycznych);