Pogrom lwowski (ros. Львовский погром) – pogrom ludności żydowskiej Lwowa dokonany 27 września 1914 roku, w czasie I wojny światowej, przez okupacyjne wojska rosyjskie.

Geneza 28 lipca 1914 roku Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, co zapoczątkowało reakcję łańcuchową prowadzącą do zaangażowania kolejnych państw w konflikt. Na obszarze całej monarchii 31 lipca ogłoszono mobilizację, dzień później w Galicji (zabór austriacki) wprowadzono stan wojenny, natomiast 6 sierpnia Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Rosji.

Działania zbrojne na galicyjskim odcinku frontu wschodniego rozpoczęły się w drugiej połowie sierpnia 1914 roku. Kluczowe znaczenie miały wówczas starcia pod Kraśnikiem (23–25 sierpnia) oraz Komarowem (26 sierpnia – 1 września), nad Gniłą Lipą (26–28 sierpnia) oraz Złotą Lipą (29 sierpnia – 1 września). Ich rezultatem był odwrót armii austro-węgierskiej, co spowodowało, że Lwów znalazł się na głównym kierunku rosyjskiego natarcia. Miasto zostało zajęte przez wojska rosyjskie 3 września 1914 roku.