Poselstwo odwiedziło Zhoushan, Szanghaj, Ningbo i Amoy i zakończyło swoją misję z sukcesem, podpisując . W dużej mierze dzięki negocjacjom Callery’ego Francja otrzymała prawo otwierania konsulatów i tworzenia eksterytorialnych enklaw, podobnie jak Wielka Brytania na mocy traktatu nankińskiego.
Sukces poselstwa de Lagrené’a był w dużej mierze zasługą Callery’ego, który znał nie tylko język chiński, ale chińskie prawa i obyczaje. De Lagrené cenił wiedzę swojego tłumacza, ale stosunki między nimi często były napięte, co Callery dokumentował w swoim dzienniku, którego pierwszą część wydał w Makau 1845 roku pt. Journal des opérations diplomatiques de la légation française en Chine. De Lagrené zablokował publikację reszty i pozostała ona w rękopisie. Też w 1845 roku Callery opublikował pierwszy (i ostatecznie jedyny) tom swojego Dictionnaire encyclopédique de la langue chinoise (planował wydać 10 kolejnych). Callery wrócił z de Lagreném do Francji, co umożliwiło mu zalegalizowanie związku, który od 1842 roku utrzymywał z Clémentine Quelquejeu i która towarzyszyła mu w podróży do Makau, co zostało uznane za skandal, zwłaszcza że Callery niedawno był jeszcze księdzem.