Historia Od początku istnienia cywilizacji chińskiej czczono przodków, którzy mieli żyć między niebiosami a ziemią. Wierzono, że błagają oni bogów o korzyści dla swej rodziny. Za czasów dynastii Han religia skupiła się na lokalnych organizacjach znanych jako shè ( − „grupa, ciało, ołtarze społeczności lokalnej”), które czciły określonego boga (czasem deifikowaną postać historyczną, np. kult Liu Zhanga, króla Szantungu). Od III wieku n.e. do Chin zaczęły docierać indyjskie wpływy religijne. Od 531 r. poświadczony jest kult Ganeśy. Religia ludowa (w szczególności kult przodków i wierzenia specyficzne dla konkretnych regionów) była centralnym elementem chińskich wierzeń w późnych czasach cesarskich. Kobiety były wówczas wykluczone z pewnych rytuałów. Lokalne świątynie były zarządzane przez toushou − lokalnych notabli, głównie mężczyzn. W XIX wieku, w związku z powstaniem diaspory chińskiej, synkretyczne wierzenia chińskie pojawiły się także na Zachodnim Wybrzeżu USA. Od końcówki XIX wieku religia ludowa zaczęła być prześladowana politycznie – robili to zarówno monarchiści, nacjonaliści, jak i komuniści.
Przypisy
Kategoria:Religia w Chinach *