Stanisław Kędziora (ur. 21 lipca 1923 w Skokach, zm. 12 kwietnia 1992 w Elblągu) – polski inżynier chemii, żołnierz II wojny światowej, specjalista przemysłu garbarskiego.

Życiorys Urodził w małej wsi Skoki koło Puław, w rodzinie pracownika kolei Józefa (1890–1960) i Marjanny z Pyrów. Przed wojną ukończył gimnazjum w Irenie k. Dęblina. W czasie wojny i okupacji uczęszczał do Średniej Szkoły Chemiczno-Garbarskiej w Radomiu, którą ukończył w maju 1943 uzyskując tytuł technik chemik garbarski. Rozpoczłą pracę, równocześnie wstępując do Armii Krajowej, do oddziału Mariana Bernaciaka, ps. „Orlik”. 26 lipca 1944 r. brał udział w próbie forsowania Wisły pomiędzy Dęblinem i Gołębiem, został ranny, przez 3 tygodnie przebywał w szpitalu..

We wrześniu 1944 wstąpił do regularnej armii I Korpusu Pancernego. Służył w II Brygadzie Pancernej w Zawadówce koło Chełma. W lutym 1945 korpus rozpoczął wymarsz na Zachód. 16 kwietnia brał udział w forsowaniu Nysy Łużyckiej. Następnie oddział kierował się w stronę Drezna. W pobliżu miasta Nesky w wyniku bombardowania niemieckiego lotnictwa został bardzo ciężko ranny. Najpierw był leczony na terenie Niemiec, na początku maja został przewieziony do szpitala wojskowego w Poznaniu. 15 października 1945 został zdemobilizowany i powrócił do domu.