Stanisław Kędziora (ur. 21 lipca 1923 w Skokach, zm. 12 kwietnia 1992 w Elblągu) – polski inżynier chemii, żołnierz II wojny światowej, specjalista przemysłu garbarskiego.
Życiorys Urodził w małej wsi Skoki koło Puław, w rodzinie pracownika kolei Józefa (1890–1960) i Marjanny z Pyrów. Przed wojną ukończył gimnazjum w Irenie k. Dęblina. W czasie wojny i okupacji uczęszczał do Średniej Szkoły Chemiczno-Garbarskiej w Radomiu, którą ukończył w maju 1943 uzyskując tytuł technik chemik garbarski. Rozpoczłą pracę, równocześnie wstępując do Armii Krajowej, do oddziału Mariana Bernaciaka, ps. „Orlik”. 26 lipca 1944 r. brał udział w próbie forsowania Wisły pomiędzy Dęblinem i Gołębiem, został ranny, przez 3 tygodnie przebywał w szpitalu..
We wrześniu 1944 wstąpił do regularnej armii I Korpusu Pancernego. Służył w II Brygadzie Pancernej w Zawadówce koło Chełma. W lutym 1945 korpus rozpoczął wymarsz na Zachód. 16 kwietnia brał udział w forsowaniu Nysy Łużyckiej. Następnie oddział kierował się w stronę Drezna. W pobliżu miasta Nesky w wyniku bombardowania niemieckiego lotnictwa został bardzo ciężko ranny. Najpierw był leczony na terenie Niemiec, na początku maja został przewieziony do szpitala wojskowego w Poznaniu. 15 października 1945 został zdemobilizowany i powrócił do domu. Wojskowa komisja lekarska uznała go za inwalidę wojennego o utracie zdrowia 73% na całe życie. Jego wojenne losy wzmiankowane zostały w książce K. Kaczmarka Czwarta pancerna: z dziejów 4 Brygady Pancernej.Kazimierz Kaczmarek Czwarta pancerna : z dziejów 4 Brygady Pancernej, Wydawnictwo MON, 1970, s. 177–178.
W maju 1946 rozpoczął pracę w garbarni w Radomiu jako mistrz, a potem kierownik zakładu. W latach 1951–1955 studiował wieczorowo w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, uzyskując tytuł inżyniera chemii. W latach 1956–1960 był naczelnym inżynierem w zakładach białoskórniczych w Świdnicy Śląskiej. W roku 1958 był oddelegowany na jeden rok do pracy w Chinach i Mongolii w Azji, gdzie nadzorował jako specjalista odbiór skór futerkowych na polski rynek..
W 1960 został przeniesiony do pracy w zakładach garbarskich w Braniewie. Pełnił tam m.in. funkcję szefa produkcji. W roku 1978 przeszedł na emeryturę inwalidzką. Nadal poświęcał się pracy społecznej w organizacjach kombatanckich. Przez wiele lat pozostawał prezesem braniewskiego oddziału Związku Inwalidów Wojennych oraz wiceprezesem koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Został uhonorowany wieloma odznaczeniami i odznakami, w tym: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Walecznych, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz wieloma innymiWeterani, Głos Wybrzeża. Dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, 16 września 1982, nr 182, s. 4.
Zmarł 12 kwietnia 1992 w szpitalu w Elblągu. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Elbląskiej w Braniewie..
Życie prywatne mały|Grób na cmentarzu przy ul. Elbląskiej Był żonaty z Jadwigą (1927–2004). Mieli dwie córki, Wiesławę i Marię, i syna Zbigniewa. Syn kontynuował tradycje po ojcu, kształcąc się w zawodzie garbarskim, a następnie pracując w garbarni w Braniewie..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego – uczestnicy walk na froncie wschodnim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Przedsiębiorcy związani z Braniewem Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1992 Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ulicy Elbląskiej w Braniewie