Wojskowa komisja lekarska uznała go za inwalidę wojennego o utracie zdrowia 73% na całe życie. Jego wojenne losy wzmiankowane zostały w książce K. Kaczmarka Czwarta pancerna: z dziejów 4 Brygady Pancernej.Kazimierz Kaczmarek Czwarta pancerna : z dziejów 4 Brygady Pancernej, Wydawnictwo MON, 1970, s. 177–178.
W maju 1946 rozpoczął pracę w garbarni w Radomiu jako mistrz, a potem kierownik zakładu. W latach 1951–1955 studiował wieczorowo w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, uzyskując tytuł inżyniera chemii. W latach 1956–1960 był naczelnym inżynierem w zakładach białoskórniczych w Świdnicy Śląskiej. W roku 1958 był oddelegowany na jeden rok do pracy w Chinach i Mongolii w Azji, gdzie nadzorował jako specjalista odbiór skór futerkowych na polski rynek..
W 1960 został przeniesiony do pracy w zakładach garbarskich w Braniewie. Pełnił tam m.in. funkcję szefa produkcji. W roku 1978 przeszedł na emeryturę inwalidzką. Nadal poświęcał się pracy społecznej w organizacjach kombatanckich. Przez wiele lat pozostawał prezesem braniewskiego oddziału Związku Inwalidów Wojennych oraz wiceprezesem koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.