W tej metodzie układ sterowania pocisku nie naprowadza go bezpośrednio na odbitą energię od celu, lecz utrzymuje go na osi wiązki prowadzącej.
Naprowadzanie radarowe po wiązce Naprowadzanie po wiązce radarowej było jedną z najprostszych metod naprowadzania pocisków ziemia–powietrze i z tego powodu rozpowszechniło się w okresie po II wojnie światowej. Wczesnym przykładem brytyjskiego pocisku tego typu był Brakemine, testowany od 1944 roku.
Wadą naprowadzania radarowego po wiązce jest to, że wiązka rozszerza się wraz ze wzrostem odległości od nadajnika. Oznacza to, że im dalej od stacji naprowadzania znajduje się pocisk, tym mniejsza jest dokładność prowadzenia. Drugi istotny problem wynika z geometrii przechwycenia: pocisk prowadzony po wiązce leci zasadniczo po prostej do celu, co przy zwalczaniu szybkich celów na dużych odległościach oznacza gorsze warunki energetyczne i utrudnia wykonanie manewru końcowego.