Masakra w Sokolnikach – zbrodnia wojenna w podlwowskiej wsi Sokolniki dokonana przez oddziały Ukraińskiej Armii Halickiej (UHA) w listopadzie i grudniu 1918 roku, podczas wojny polsko-ukraińskiej. Wydarzenie to było elementem walk o okrążenie Lwowa i skutkowało niemal całkowitym spaleniem miejscowości oraz stratami wśród polskiej ludności cywilnej.
Tło historyczne Sokolniki były dużą, niemal wyłącznie polską wsią położoną niedaleko od Lwowa. W listopadzie 1918 roku wieś dysponowała m.in. baterią dział austriackich, które mogły mieć znaczenie dla obrony miasta. Na początku listopada 1918 kpt. Antoni Kamiński wydał rozkaz organizacji polskiego oddziału samoobrony w Sokolnikach. Zadanie to otrzymał por. Ferdynand Andrusiewicz. Próba utworzenia oddziału i przetransportowania dział do Lwowa nie powiodła się – ukraińskie siły szybko opanowały okolice, a polscy organizatorzy rozmontowali i zabezpieczyli armaty, po czym wycofali się do miasta. Kiedy oddziały ukraińskie zaatakowały linie polskie od strony Kulparkowa i Persankówki, wzięte w dwa ognie zostały rozbite przez Oddział Sokolnicki. Ukraińcy bojąc się silnej i dobrze zorganizowanej obrony w Sokolnikach postanowili użyć podstępu. Wykorzystano dobrosąsiedzkie dawne stosunki mieszkańców Sokolnik i Sołonki, która należała do gminy Sokolniki.