Utworzono blisko 40 000 likpunktów (ликпункты), czyli miejsc prowadzenia zajęć z czytania i pisania.
Walcząc o czas i fundusze podczas wojny domowej w Rosji w latach 1917–1923, Narkompros, czyli Ludowy Komisariat Oświaty Rosyjskiej FSRR, szybko utworzył WeCzeKa Likbiez (ros. ВЧКл/б, Всероссийская чрезвычайная комиссия по ликвидации безграмотности, czyli Ogólnorosyjska Nadzwyczajna Komisja ds. Likwidacji Analfabetyzmu), która miała odpowiadać za kształcenie nauczycieli czytania i pisania oraz organizowanie i propagowanie kampanii na rzecz nabywania tych umiejętności. Od chłopstwa po poszczególne grupy zawodowe, dla różnych warstw radzieckiego społeczeństwa ustalono konkretne wskaźniki alfabetyzacji. Na przykład kampania związków zawodowych dążyła do osiągnięcia 100% wskaźnika alfabetyzacji wśród pracowników do 1923 roku. Bolszewicy wierzyli również, że poprzez kampanie proedukacyjne mogą łatwo promować ideologię komunistyczną i kształtować światopogląd społeczeństwa. Kobiety, ze względu na niski wskaźnik alfabetyzacji, były postrzegane jako posiadające największy potencjał, by stać się „modernizatorkami” radzieckiego społeczeństwa. Poprzez edukację chłopskich kobiet bolszewicy mieli nadzieję przełamać patriarchalną dominację społeczeństwa wiejskiego.