Średniowiecze i wczesna nowożytność W średniowiecznej Europie pojęcie „raptus” bywało używane także w znaczeniu uprowadzenia związanego z ucieczką zakochanej pary, co utrudnia współczesną ocenę źródeł prawnych. Według Johannah Stiebert kobieta niezamężna często nie była traktowana jako pełnoprawny podmiot zgody, a przemoc seksualna pozostawała wpisana w porządek władzy mężczyzn.
W Szulchan aruch (1565) przewidywano możliwość żądania małżeństwa i odszkodowania pieniężnego przez dziewczynę lub jej ojca, zależnie od wieku pokrzywdzonej.
XIX wiek W debacie historycznoprawnej ważną rolę odgrywa art. 357 francuskiego kodeksu karnego z 1810 roku, który przewidywał, że mężczyzna, który „uprowadził” dziewczynę i poślubił ją, może być ścigany dopiero po uprzednim unieważnieniu małżeństwa przez jej rodziców lub opiekunów prawnych. Choć przepis nie używał słowa „gwałt”, bywa opisywany jako odpowiednik prawa typu „poślub swojego gwałciciela”.