Stoczyła również ciężkie walki w ramach operacji Veritable, natarciu w kierunku Renu przez Reichswald, a następnie w ostatecznej inwazji na Niemcy. Dywizja istniała do 12 czerwca 1945 roku, nieco ponad miesiąc po zakończeniu wojny w Europie, kiedy to została zreorganizowana w dywizję piechoty – Dywizję Gwardii – po niemal dokładnie czterech latach istnienia jako dywizja pancerna.
Historia thumb|left|Oficerowie Dywizji Pancernej Gwardii naradzają się przy mapie umieszczonej na pancerzu czołgu Crusader III podczas ćwiczeń „Spartan” 6 marca 1943 roku thumb|Czołgi Mk V Covenanter Gwardii Irlandzkiej, wchodzącej w skład 5 Brygady Pancernej Gwardii, w czasie szkolenia w południowej Anglii, marzec 1942 roku Dywizja Pancerna Gwardii, będąca pomysłem generała Alana Brooke’a, ówczesnego dowódcy naczelnego Armii Terytorialnej i dowodzona przez gen. mjr. Olivera Leese’a, została sformowana w maju 1941 roku w wyniku niedoboru wojsk pancernych w Anglii, które miały stawić czoła ewentualnej niemieckiej inwazji. Ten ruch spotkał się ze sprzeciwem, ponieważ w sztabie wojsk pancernych uważano, że wysoki wzrost gwardzistów – będący jednym z wyznaczników elitarności w piechocie – czyniłby z nich kiepskie załogi czołgów. Dywizja pierwotnie składała się z dwóch brygad pancernych, 5. i 6.