Longhurst zaproponowała trójpoziomowy model (s. 17–18): fundamentalne elementy (głębokie przekonania o roli siły, zmieniające się najwolniej), praktyki regulacyjne (doktryny, struktury instytucjonalne) oraz stanowiska polityki bezpieczeństwa (bieżące interpretacje, jak najlepiej promować wartości rdzenne za pośrednictwem polityki). Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 roku poparcie społeczne dla członkostwa Finlandii w NATO, stabilne przez ponad 25 lat na poziomie poniżej 30%, w ciągu tygodni osiągnęło większość, co poprzedziło fińską akcesję do sojuszu w 2023 roku. Analogicznie, niemiecka Zeitenwende z 2022 roku wymusiła zmiany w praktykach bezpieczeństwa (wzrost wydatków obronnych, dostawy broni na Ukrainę), choć trwa debata, czy naruszyła głębszą kulturę powściągliwości militarnej, czy też tożsamość polityczna pozostała w dużej mierze odporna na zmianę.
Polska kultura strategiczna Polska kultura strategiczna kształtowała się pod wpływem rozbiorów, klęski wrześniowej 1939 roku, okupacji, narzuconego sojuszu w ramach Układu Warszawskiego oraz transformacji po 1989 roku zakończonej akcesją do NATO (1999) i UE (2004).