Barbara wstąpiła do klasztoru św. Brygidy (Zakonu Najświętszego Zbawiciela) w Gdańsku, założonego w 1396 przez zakon krzyżacki. Przy klasztorze wzniesiono następnie kościół pw. św. Brygidy. Po złożeniu profesji zakonnej została – zapewne ze względu na swoje patrycjuszowskie pochodzenie – zaliczona do grona mniszek chórowych, skupionych przede wszystkim na modlitwie i kontemplacji. W 1625, po ustąpieniu ze stanowiska matki przełożonej pochodzącej również z Braniewa Kathariny Engelsdorf oraz krótkich, kilkutygodniowych rządach dwóch kolejnych opatek, Barbara została wybrana na nową przełożoną klasztoru św. Brygidy w Gdańsku.
W 1626, podczas wojny polsko-szwedzkiej 1626–1629, zwróciła się do władz Gdańska z prośbą o objęcie klasztoru i jego dóbr ochroną. Jednocześnie zdecydowała się udzielić w klasztorze pomocy i schronienia zakonnikom z opactwa benedyktynów w Żarnowcu, poszukującym schronienia w czasie działań wojennych. W 1627 dwukrotnie wnosiła pisemne skargi (supliki) do Rady Miejskiej w Gdańsku w sprawie zniszczeń wojennych w dobrach klasztornych.