Trzecią suplikę skierowała do kolegium burmistrzowskiego w 1629 roku, prosząc o środki na utrzymanie przebywających w klasztorze szwedzkich mniszek.
Po zakończeniu wojny polsko-szwedzkiej 1626–1629 rozpoczęła odbudowę i rozbudowę klasztoru, przyczyniając się do znacznego wzrostu rangi zgromadzenia. Wznowiła działalność szkoły dla dziewcząt, która w 1642 liczyła 15 uczennic. W tym czasie żeński konwent zgromadzenia tworzyło 38 mniszek i nowicjuszek. Za jej rządów, w 1638 roku, odnotowano także funkcjonowanie szpitala-przytułku dla 80 mężczyzn, których większość stanowili protestanciRichard Stachnik St. Brigitten Danzig : Geschichte des Brigittinnenklosters und der St. Brigittenkirche in Danzig, Gdańsk 1940, s. 51–61.
Jednym z największych wyzwań Barbary Wichmann było utworzenie w Gdańsku męskiego konwentu zgromadzenia. Podwójność konwentów była charakterystyczna dla Zakonu Najświętszego Zbawiciela i wynikała z pierwotnych zasad reguły św. Brygidy, przewidujących sprawowanie posług duchownych przez własnych kapelanów zakonnych. W 1641 sprowadziła więc z w Nadrenii trzech brygidianów. Doprowadziło to do ostrego konfliktu z jezuitami, którzy sprawowali nad zakonem opiekę duchową, korzystając jednocześnie z jego obiektów sakralnych.