Zarazem sam zauważał, że dla obrońców B-teorii niemożność pełnego przekładu zdań czasowych na bezczasowe nie musi jeszcze dowodzić prawdziwości A-teorii.
Doświadczenie upływu czasu i A-fakty odróżniał także A-fakty i B-fakty. B-fakty dotyczą relacji bezczasowych, na przykład tego, że rok 2025 jest o 25 lat późniejszy od roku 2000. A-fakty są natomiast faktami czasowymi, takimi jak to, że epoka jury należy do przeszłości albo że koniec wszechświata należy do przyszłości. Prior proponował eksperyment myślowy z bólem głowy: gdy ból mija, ktoś mówi „dzięki Bogu, to już koniec”. Jego zdaniem B-teoria nie potrafi dobrze wyjaśnić sensu tej wypowiedzi, ponieważ trudno uznać, że ktoś cieszy się wyłącznie z faktu wcześniejszości bólu względem chwili wypowiedzi. Raczej reaguje on na A-fakt, a nie na B-fakt.
Endurantyzm i perdurantyzm Kolejny zarzut wobec B-teorii dotyczy tego, jak wyjaśnić trwanie przedmiotów w czasie. Dwa najczęściej omawiane stanowiska w tej sprawie to endurantyzm i perdurantyzm. Pierwsze głosi, że przedmiot jest cały obecny w każdej chwili swojego istnienia. Drugie przyjmuje, że przedmioty są rozciągnięte w czasie i mają części czasowe. Związek B-teorii z perdurantyzmem bywa częsty, ale nie jest konieczny;