część sporów dotyczy właśnie tego, czy bezczasowy obraz czasu wymaga przyjęcia części czasowych.
Steven D. Hales i Timothy A. Johnson wyjaśniają endurantyzm w ten sposób, że coś jest obiektem trwającym tylko wtedy, gdy jest w całości obecne w każdej chwili swojego istnienia, a obiekt jest cały obecny w danej chwili wtedy, gdy wszystkie jego części współistnieją w tej chwili. W takim ujęciu przedmiot, na przykład gnijący owoc, musiałby być w całości obecny na każdym etapie swego istnienia, mimo że jednego dnia jest niezepsuty, a innego zepsuty. Na gruncie eternalizmu, a więc i B-teorii, wygląda to tak, jakby ten sam obiekt miał dwa sprzeczne stany.
Dodatkowy problem ma wynikać ze spacjotemporalnej interpretacji teorii względności. W takim ujęciu obiekt może wydawać się cały w swoim układzie spoczynkowym, lecz w innym układzie odniesienia ma części własne w różnych położeniach, a więc także w różnych chwilach. Nie byłby więc w pełni obecny w żadnym czasie, co stoi w sprzeczności z endurantyzmem.