Przeciwnicy B-teorii podnoszą jednak, że także perdurantyzm ma poważne trudności. Po pierwsze, nie jest jasne, czy da się go sformułować w sposób całkowicie spójny. Jeśli przedmiot jest zbiorem części czasoprzestrzennych, to pojawiają się problemy z określeniem tożsamości takich części. Klasycznym przykładem jest argument obracającego się dysku: należy wyobrazić sobie świat zawierający jedynie jednorodny wirujący dysk. Endurantysta może po prostu powiedzieć, że ten sam dysk trwa mimo obrotu, natomiast perdurantysta ma trudniej z wyjaśnieniem, na czym w takim przypadku polega określony stan ruchu obrotowego.
Części czasowe wydają się też działać inaczej niż części fizyczne. Kawałek kredy można podzielić na dwie połowy fizyczne, ale mówienie o podziale na dwie połowy czasowe wydaje się znacznie mniej intuicyjne. Roderick Chisholm argumentował ponadto, że ktoś, kto słyszy ptasi śpiew „Bob White”, wie, iż doświadczenie usłyszenia „Bob” i doświadczenie usłyszenia „White” nie należą do dwóch różnych bytów, lecz do tej samej osoby. Endurantysta może to opisać w prosty sposób, ale perdurantysta ma z tym trudność. Peter van Inwagen proponował z kolei, by wyobrazić sobie Kartezjusza jako obiekt czterowymiarowy rozciągnięty między 1596 a 1650 rokiem.