Przez kilka lat (1755–1760) uczył w różnych kolegiach pijarskich gramatyki, składni i poetyki.
W 1763 r. został mianowany sufraganem kijowskim i otrzymał tytuł biskupa kambyzopolitańskiego. Równolegle pozostawał właścicielem i zarządcą znacznych dóbr ziemskich w ziemi chełmskiej, m.in. Uhra, Weremowic i Depułtycz Ruskich z przyległościami (ok. 4 tys. ha).
Brał udział w licznych sporach majątkowych, w tym dotyczących podziału dóbr rodzinnych z siostrzeńcem Feliksem Malczewskim oraz z przyrodnim rodzeństwem (w tym Kajetanem, synem Konstancji 2° v Tadeuszowej Przyłuskiej. W wyniku ugody zawartej w 1765 r. uzyskał pełnię praw do dóbr uherskich. Podejmował również działania zmierzające do przejęcia innych części majątku rodzinnego.
Był fundatorem nowej cerkwi unickiej w Depułtyczach Ruskich, wzniesionej na początku lat siedemdziesiątych XVIII w. Świątynia została wyposażona w ołtarze i obrazy w stylu zachodnioeuropejskim, zgodnie zresztą z tendencją do latynizacji, widoczną w Kościół unickim m.in. w postanowieniach synodu zamojskiego (1720). Elementy zachodnie nie wzbudziły zatem zastrzeżeń wizytatora.