W Hamburgu pracował jako szewc, kupiec i wędrowny sprzedawca.
W 1913 roku przeprowadził się do Gdańska, gdzie prowadził sklep. Później założył firmę zajmującą się importem towarów kolonialnych i wymianą walut. Przez pewien czas był dostawcą towarów kolonialnych dla niemieckiego dworu cesarskiego. Po I wojnie światowej członkowie rodziny musieli zrezygnować z paszportów hamburskich i otrzymali obywatelstwo Wolnego Miasta Gdańska.
Po przejęciu władzy przez nazistów w 1933 roku działacze partii nazistowskiej rozpoczęli bojkot firmy Dieka. W konsekwencji został on zmuszony do zamknięcia przedsiębiorstwa. Rodzina straciła mieszkanie i musiała się przeprowadzić. Około 1936 roku Diek został zmuszony do wypisania córek z prywatnej szkoły. Młodsza córka przez pewien czas uczęszczała do polskiej szkoły. W 1938 roku złożył do francuskich władz kolonialnych wniosek o zgodę na emigrację do Kamerunu, jednak został on odrzucony. Po aneksji Gdańska przez państwo niemieckie członkowie rodziny stali się bezpaństwowcami. W maju 1943 roku Diek otrzymał pozwolenie na wyjazd do Kamerunu, lecz ostatecznie odmówił opuszczenia kraju. Zmarł w czerwcu 1943 roku po zawale serca, którego doznał w drodze z urzędu do domu. Według innych źródeł doznał udaru.