Między czerwcem 1918 a styczniem 1919 roku oficjalne dane kościelne (które nie obejmowały regionów Wołgi, Kumy i kilku innych części Rosji) podawały, że zabito jednego metropolitę, osiemnastu biskupów, stu dwóch księży, stu pięćdziesięciu czterech diakonów oraz dziewięćdziesięciu czterech mnichów i mniszek (liczba świeckich nie została odnotowana). Szacunek 330 zabitych duchownych i osób zakonnych do 1921 roku mógł być zaniżony, ze względu na fakt, że w tym okresie zlikwidowano 579 klasztorów, a podczas tych likwidacji dochodziło do masowych egzekucji mnichów i mniszek.
Znaczna część Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wspierała antyradzieckie reżimy, takie jak rządy Kołczaka i Denikina podczas wojny domowej. W 1918 roku biskup Ufy wygłaszał ksenofobiczne i antybolszewickie przemówienia, mobilizując ludność do walki po stronie Białych. Arcybiskup Jekaterynburga organizował demonstracje protestacyjne, gdy dowiedział się o egzekucji rodziny Romanowów w lipcu 1918 roku, a po zajęciu miasta przez admirała Kołczaka w lutym 1919 roku celebrował zwycięstwo. Na frontach syberyjskim i ukraińskim „Pułki Jezusa Chrystusa”, organizowane przez lokalnych hierarchów prawosławnych, wspierały Białe Armie.