16 czerwca 1924 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko referenta. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przesunięty w DOK II na stanowisko kierownika referatu mobilizacyjnego. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w DOK II. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 73. lokatą. W grudniu tego roku, po odbyciu „przepisanego stażu liniowego” i ukończeniu kursu próbnego (od 15 października do 15 grudnia 1929), został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1929/1931. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 7 Pułku Piechoty Legionów w Chełmie na stanowisko dowódcy II batalionu. W listopadzie 1933 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Ogólnego. Później został przesunięty na stanowisko szefa Wydziału Mobilizacyjnego. Od listopada 1936 do września 1939 był szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty we Lwowie.