W międzyczasie został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie kampanii wrześniowej w dalszym ciągu pełnił funkcję szefa sztabu 5 DP, Grupy Operacyjnej gen. Zulaufa, a następnie odcinka „Warszawa-Wschód”. Wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. W niewoli przebywał kolejno w obozach: X B Nienburg, X A Itzehoe i Sandbostel, X C Lubeka i VI B Dössel. Po uwolnieniu z niewoli (1 kwietnia 1945) pozostał w Dössel jako Polskim Ośrodku Wojskowym.
Zmarł 25 maja 1980 we Wrocławiu i został na Cmentarzu Osobowickim (pole 54, rząd 1, grób 458).
28 września 1927 ożenił się ze Stanisławą z Czarneckich (1903–1985), z którą miał syna Włodzimierza Jana (ur. 1931) i córkę Elżbietę Zofię (1933–1968).