Reprezentacja Stanów Zjednoczonych w szachach – drużyna męska (w przypadku olimpiad drużyna open) reprezentująca Stany Zjednoczone w szachowych rozgrywkach międzynarodowych. Reprezentacja Stanów Zjednoczonych sześciokrotnie wygrała olimpiadę szachową, w 1993 roku została mistrzem świata, a w 2013 roku wygrała rozgrywki mistrzostw panamerykańskich.

Historia Pierwszym turniejem z udziałem reprezentacji Stanów Zjednoczonych była olimpiada w 1928 roku. Drużyna amerykańska zajęła wówczas drugie miejsce, ulegając jedynie Węgrom. W latach 1931–1937 reprezentacja Stanów Zjednoczonych cztery razy z rzędu zdobyła mistrzostwo olimpijskie, reprezentowana w tym okresie przez takich zawodników, jak Isaac Kashdan, Frank Marshall, Arthur Dake, Israel Horowitz, Reuben Fine, Abraham Kupchik czy Samuel Reshevsky. Po II wojnie światowej reprezentacja Stanów Zjednoczonych pozostała czołową drużyną świata. W latach 1960 i 1966 zespół zajął drugie miejsce w turnieju olimpijskim, a w 1974 roku został sklasyfikowany na trzeciej pozycji. W 1976 roku, pod nieobecność Związku Radzieckiego, Stany Zjednoczone zdobyły piąte w swojej historii mistrzostwo olimpijskie, dzięki zwycięstwu w ostatniej rundzie 3½:½ z Walią (liderująca wcześniej Holandia wygrała w ostatniej rundzie 3:1 z Finlandią i spadła na drugie miejsce).