Pozorna teraźniejszość (, w literaturze polskiej także teraźniejszość widoma lub teraźniejszość niepunktowa) – pojęcie z zakresu percepcji czasu i filozofii umysłu, oznaczające krótki odcinek czasu, który w doświadczeniu jawi się jako „teraz”. W tym ujęciu teraźniejszość doświadczana ma pewną rozciągłość i obejmuje niewielki przedział, w którym następujące po sobie bodźce lub fazy zdarzenia są jeszcze ujmowane jako jedna całość percepcyjna.
Termin wprowadził E. R. Clay, pseudonim Roberta Kelly’ego, w książce The Alternative: A Study in Psychology z 1882 roku, a szerzej rozpropagował go William James. Pojęcie przeciwstawia się koncepcjom, według których teraźniejszość jest wyłącznie chwilą bez trwania, i dlatego bywa zaliczane do „grubych” ujęć teraźniejszości, odróżnianych od ujęć „cienkich”, utożsamiających teraźniejszość z chwilą natychmiastową.
Opis Clay opisywał pozorną teraźniejszość jako niedawną przeszłość, która w doświadczeniu jawi się mylnie jako odcinek położony dokładnie między przeszłością a przyszłością. Jako przykłady podawał między innymi takt melodii i ruch meteoru, które wydają się ujmowane jako obecne jeszcze w chwili zakończenia całej krótkiej sekwencji.