Po pierwsze, funkcja falowa nie jest traktowana jako zwykła fala materialna przypisana pojedynczej cząstce. Jest narzędziem obliczania rozkładów wyników pomiaru dla procedury przygotowania. Po drugie, superpozycja stanów nie oznacza, że pojedynczy obiekt musi w sensie dosłownym posiadać naraz kilka klasycznie wykluczających się własności; formalizm opisuje strukturę prawdopodobieństw i interferencji w powtarzalnym doświadczeniu. Po trzecie, redukcja lub „kolaps” funkcji falowej nie musi być osobnym procesem fizycznym. Może być interpretowany jako zmiana opisu statystycznego po uzyskaniu informacji o wyniku pomiaru. W tym ujęciu również zasada nieoznaczoności jest rozumiana jako dolne ograniczenie statystycznego rozrzutu wyników wśród jednakowo przygotowanych układów, a nie jako skutek zaburzenia pojedynczego układu przez pomiar.

W wersji Ballentine’a ujęcie to, jak deklarował sam autor, nie jest teorią zmiennych ukrytych w ścisłym sensie, lecz pozostaje wobec nich otwarte, nie wymagając ich. Nie dodaje nowych parametrów dynamicznych do równania Schrödingera i nie próbuje przewidzieć pojedynczego wyniku z większą dokładnością niż standardowa mechanika kwantowa.