Stabilizacja walutowa w 1924 zakończyła najgorszy okres kryzysu, jednak wielu przedsiębiorców wielkopolskich – w tym Gładysz – utraciło znaczną część majątku na rzecz mieszkańców z dawnej kongresówki. Gładysz dzięki swoim zasługom został w firmie zastępcą prezesa Rady Nadzorczej Józefa Czepczyńskiego, z którym był spokrewniony.
Równolegle rozwijała się jego działalność zawodowo-organizacyjna w środowisku drogerzystów. W 1897 uczestniczył w założeniu Związku Drogerzystów Polskich podczas zjazdu w Hotelu Berlińskim w Poznaniu. Wybrano go wówczas sekretarzem organizacji. W grudniu 1918 brał udział w reaktywacji organizacji podczas Zjazdu Drogerzystów Polskich przy ulicy Wiktorii w Poznaniu, został zastępcą Zenona Lewandowskiego. Po zaangażowaniu się Zenona Lewandowskiego w działalność polityczną, ciężar kierowania związkiem spadł w praktyce na Gładysza. W 1919 objął funkcję prezesa Związku Drogerzystów Rzeczypospolitej Polskiej i pełnił ją aż do wybuchu II wojny światowej. Związek prowadził działalność szkoleniową, wydawniczą i integracyjną środowiska zawodowego. Gładysz współpracował również z Arturem Gustowskim przy tworzeniu fachowego miesięcznika „Drogerzysta”.