liniową dla atomu węgla o hybrydyzacji sp, trygonalną płaską dla sp2 i tetraedryczną dla sp3.
Funkcja falowa i energia wiązania mały|Struktury wiązań walencyjnych cząsteczki wodoru: dominujące struktury kowalencyjne z mniejszym wkładem struktur jonowych Najprostszy model cząsteczki wodoru , znany jako model Heitlera-Londona, wykorzystuje kombinacje funkcji falowych dwóch atomów wodoru. Stan wiążący odpowiada przestrzennie symetrycznej kombinacji funkcji atomowych połączonej z antysymetryczną funkcją spinową elektronów, czyli stanowi singletowemu o przeciwnych spinach, co daje obniżenie energii względem oddzielnych atomów. Kombinacja antysymetryczna przestrzennie, odpowiadająca stanowi trypletowemu o zgodnych spinach, jest natomiast odpychająca i nie prowadzi do wiązania. Zaletą tego opisu jest poprawne zachowanie się przy rozciąganiu wiązania, ponieważ już w najprostszym modelu funkcja VB dysocjuje na dwa obojętne atomy wodoru, podczas gdy równie uproszczony opis orbitali molekularnych błędnie przewiduje znaczną domieszkę struktur jonowych. Ten przykład pokazuje, że wiązanie chemiczne w teorii VB wynika jednocześnie z nakładania się orbitali, zasady nierozróżnialności elektronów oraz oddziaływań elektrostatycznych.