Nie potwierdzają tego jednak źródła historyczne ani historycy architektury i krytycy sztuki, którzy odwołują się do czasów budowy innych podobnych budowli jak Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Murowance czy Cerkiew Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy w Supraślu.
Leżące w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego Synkowicze znajdowały się w 1566 w posiadaniu marszałka królewskiego Iwana Jesmana Synkowskiego herbu Korczak. W 1576 roku Stefan Batory nadał miejscowości przywilej na targi i budowę karczem. Pod koniec XVIII wieku Synkowicze przeszły w ręce Pusłowskich.
W wyniku III rozbioru Rzeczypospolitej (1795) Synkowicze znalazły się w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni słonimskiej, od 1797 – litewskiej, a od 1801 – guberni grodzieńskiej. Leżały w gminie (wołosti) .
Przed reformą z 1861 oraz w drugiej połowie XIX wieku ogrodnictwo i warzywnictwo nabrały w Synkowiczach charakteru handlowego. W tym czasie we wsi pojawił się pierwszy sklep. W latach 1905–1913 gorzelnia, która w 1908 została wyposażona w maszynę parową. W 1905 r.