oprócz własności cerkiewnej Synkowicze odnotowano dwa folwarki: Synkowicze I i Synkowicze II, będące ośrodkami rozległych dóbr ziemskich należących do skoligaconych ze sobą przedstawicieli rodzin Pusłowskich i Czapskich.

Zgodnie z traktatem pokojowym w Rydze z 1921 Synkowicze weszły w skład międzywojennej Rzeczypospolitej Polskiej – gmina Kostorwicze w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego. Według spisu powszechnego z 1921 r. Synkowicze (folwarki Synkowicze I na południowy zachód od cerkwi i Synkowicze II na północny wschód od niej) liczyły w sumie 10 domów mieszkalnych, w których mieszkało 145 osób: 65 mężczyzn, 80 kobiet. Z tego 77 – prawosławni, 63 – rzymscy katolicy, 5 – wyznania mojżeszowego. Wszyscy deklarowali się jako Polacy.

W 1926 cerkiew została ponownie przekształcona w cerkiew greckokatolicką, stając się ośrodkiem parafii neounickiej (erygowanej już rok wcześniej), w której przez pewien czas posługiwali księża z Misji Wschodniej Jezuitów w Albertynie koło Słonimia (dziś część miasta).