Harold został lekarzem i służył jako lekarz wojskowy podczas I wojny światowej, natomiast Margaret została pielęgniarką i wstąpiła do .
W połowie 1900 roku, gdy McGill miała siedemnaście lat, jej rodzice zachorowali na dur brzuszny po wypiciu skażonej wody podczas wystawy rolniczej w Brandon. Oboje zmarli we wrześniu, w odstępie niespełna dziesięciu dni. Najstarszy brat McGill, Herbert, prowadził rodzinne gospodarstwo, dopóki młodsze rodzeństwo nie ukończyło szkoły.
McGill kształciła się na nauczycielkę w seminarium nauczycielskim w Winnipeg i uczyła w szkołach letnich, by sfinansować dalszą naukę. Podjęła nawet studia prawnicze, ostatecznie jednak zdecydowała się na medycynę. Pierwszy rok nauki w Manitoba Medical College opłaciła z własnych środków, a na pozostałe lata zdobyła stypendium. W 1915 roku McGill uzyskała dyplom lekarza na Uniwersytecie Manitoby jako jedna z trzech kobiet w swoim roczniku, otrzymując złoty medal Hutchisona za najwyższe wyniki w nauce, nagrodę dziekańską oraz wyróżnienie za wiedzę chirurgiczną. Była jedną z pierwszych kobiet, które ukończyły studia medyczne na tej uczelni. Staż odbyła w .