Przez okres jego prezydentury, a następnie zarządzania Lloydem, oskarżenia przeciw niemu wysnuwał prosanacyjny Dzień bydgoski.

Późniejsze życie Następnie przeniósł się do Warszawy; tam prowadził działalnością ubezpieczeniową. Okres II wojny światowej przeżył w Milanówku, gdzie pomagał przesiedleńcom z województwa poznańskiego i uciekinierom z okupowanej stolicy.

Po wojnie przeprowadził się do dalszej rodziny w Tarnowskich Górach, gdzie wkrótce został wybrany starostą. Jednak gdy państwowe urzędy zaczęli zajmować członkowie PZPR, został zmuszony do odejścia. Wówczas znajomy Łukowskiego, Józef Potyka, dyrektor Górnośląskiej Spółki Brackiej, zaoferował mu stanowiska kierownika Sanatorium „Szczęść Boże” w Polanicy-Zdroju, które przyjął. Zapamiętany został jako sprawny i skuteczny administrator. Zarządzał sanatorium do czasu likwidacji Spółki Brackiej. Później powrócił do Warszawy, gdzie dorabiał do emerytury jako tłumacz. Zmarł 28 grudnia 1955. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Życie prywatne Miał córkę Elżbietę (1909–1995).