Początkowo, po zrzeczeniu się prezydentury, urząd miasta nie znał miejsca przebywania Łukowskiego. Wyjechał z rodziną do Poznania, gdzie otrzymał od hrabiego Ignacego Mielżyńskiego posadę dyrektora generalnego Towarzystwa Akcyjnego „Drzewo”, założonego przez wielkopolskie ziemiaństwo. Po jego rozwiązaniu, w 1929 powrócił do Bydgoszczy i został dyrektorem Lloyda Bydgoskiego. Według późniejszych doniesień mediów, jego kandydaturę firmować miały władze miasta; jednak ówczesny prezydent Bernard Śliwiński zakazał bydgoskim radnym, należącym do zarządu Lloyda, głosować na Łukowskiego. Mimo pozytywnych opinii o jego działalności na stanowisku dyrektora, 26 lipca 1930 został odwołany. mały|Wincenty Łukowski (oznaczony X) z pracownikami Lloyda bydgoskiego przed parowcem „Gniew” (1929)
Możliwe wpływy sanacji Według niektórych teorii, za wykluczeniem Łukowskiego z życia publicznego Bydgoszczy mieli stać stronnicy sanacji; obóz ten dążył do przejęcia endeckiego miasta oraz jego przedsiębiorstw. Przemawiał za tym fakt, iż zarzuty przeciw niemu jako pierwszy formułował socjalistyczny radny miasta, Leopold Kronenberg.