Siódemka (Sebitti) – w wierzeniach asyryjsko-babilońskich odrębna grupa potężnych demonów zrodzonych przez boga nieba Anu, istniejąca obok innych demonów oraz złych duchów zmarłych osób. Prawdopodobnie pierwotne określenie odnosiło się do siedmiu istot personifikujących drapieżniki i niszczycielskie żywioły, z czasem to grono poszerzało się. Zamieszkiwały jaskinie oraz pustynie, ich potęga pozwalała na ingerencję w sferę boską, czego głównym przejawem było wywoływanie zaćmień Księżyca.

Geneza i ewolucja

Według tekstów źródłowych członkowie grupy Siódemki mieli boskie pochodzenie – zostali zrodzeni przez wielkiego boga nieba, Anu. Miejscem ich narodzin miały być góry na zachodzie, natomiast miejscem wychowania – góry na wschodzie. Jako naturalne sfery ich bytowania i nagłego pojawiania się teksty wskazują jaskinie Ziemi oraz miejsca pustynne.