Z racji swojego boskiego rodowodu Siódemka dysponowała potęgą umożliwiającą jej ingerowanie w sferę działalności innych bóstw. Najbardziej zjawiskowym przejawem tej mocy było zaćmienie Księżyca. W przekazach mitologicznych rozgniewana Siódemka przedostała się na sklepienie niebieskie i osaczyła półksiężyc boga Sina. Wydarzenie poruszyło świat bogów i ludzi. Na poziomie wierzeń religijnych sytuację rozwiązywali sami bogowie. Na poziomie ziemskich praktyk magicznych ludzie pomagali w wypędzeniu demonów za pomocą rytualnego bicia w specjalne święte kotły na dziedzińcu świątynnym. Praktykę tę utrzymywano również wtedy, gdy babilońscy astronomowie potrafili już precyzyjnie obliczać zaćmienia Księżyca.
W tekstach o charakterze magicznym skład osobowy Siódemki nie był stały i zmieniał się zależnie od czasu oraz miejsca. Pod nazwą tą kryły się różne najgroźniejsze istoty, które z czasem stały się pomocnikami boga Nergala i jego żony Ereszkigal w świecie podziemnym. Zaliczały się do nich m.in. złe duchy z kategorii Asakku, Alu, eṭemmu, Gallu, ilu, rabiṣu, Utukku, Namtaru. Za siostrę Siódemki uznawano demona Lamasztu. W opozycji do Sebitti wierzenia znały również grupę siedmiu dobrych demonów oraz siedmiu mędrców z Eridu.